Философские сказки - книги для детей на многих языках мира

Дорогие друзья. В данном выпуске нашего блога мы знакомим вас с НОВИНКОЙ - продолжением серии философских сказок О Самом Главном в Жизни. Подробнее с книгами можно ознакомиться на сайте ДобрыеСказки.ру - Детская литература, Добрые сказки

Рыжая Спинка приносит жемчужину

Три братца мышонка: Рыжая Спинка, Домосед и Быстрые Лапки, весело болтая, бежали по тропинке через лес. Рыжая Спинка бережно нес в лапках чудесную жемчужину.

- Молодец, что вернулся домой и добыл эту волшебную горошину. С ее помощью мы всех злых зверей побьем! – радостно сказал Домосед.

- Как это побьем? – не понял Рыжая Спинка. – Волшебная жемчужина не может никого бить, она только дарит красоту и свет.

- Неужели от нее не будет никакой пользы? – расстроился Домосед.

Рыжая Спинка начал объяснять брату, что красота и свет важнее всего на свете, но тут его окликнула с дерева белка Пушинка.

- Привет, Рыжая Спинка. Говорят, ты летал на солнце и принес оттуда волшебный огонь?!

- Кто говорит? – удивился Рыжая Спинка.

- Сорока всем рассказывает о твоих подвигах.

- Сорока глупости говорит. Никуда я не летал. Я ушел жить на берег озера, но соскучился по братьям и вернулся домой, - объяснил мышонок.

- Если ты не летал, откуда у тебя эта сверкающая горошина? – спросила Пушинка, показав на жемчужину.

- Эту жемчужину подарила мне раковина-жемчужница. Она вырастила ее в хрустальной воде озера из перламутра и солнечного сияния.

- Эта волшебная штука спасла нашего брата Быстрые Лапки от лисы и вытащила его из болота, - вмешался в разговор мышонок Домосед.

Рыжая Спинка с удивлением взглянул на брата и хотел возразить, но белка уже поскакала по верхушкам деревьев. Она хвастливо рассказывала всем, что сама видела в лапках у Рыжей Спинки каплю волшебного огня, за которым он летал на солнце, а потом нырял на дно озера.

- Зачем ты, Домосед, неправду сказал? – упрекнул брата Рыжая Спинка. - Жемчужина помогла своим светом найти Быстрые Лапки, но она не вытаскивала его из болота.

- Какая разница, как жемчужина нам помогла. Главное, мы снова вместе, - пропищал Быстрые Лапки, и мышата поспешили домой, в норку между корнями большой сосны.
В норке жемчужина осветила все мягким теплым светом.

- Как хорошо! Теперь у нас будет светло, – воскликнул Быстрые Лапки.

- Надо спрятать жемчужину, чтобы ее не украли. Положим ее в ящичек из коры и зароем в землю в самой дальней кладовке, - предложил Домосед.

- Волшебную жемчужину нельзя прятать и тем более зарывать, она потеряет свет, - объяснил Рыжая Спинка.

- Как хорошо дома! – воскликнул Рыжая Спинка, когда братья сели обедать.

Но их обед прервал крик снаружи.

- Мышата, вылезайте. Это я, заяц, мешок моркови вам принес.

Домосед первым выглянул из норки и радостно запищал:
- Ой, какой большой мешок. Этого нам надолго хватит. Молодец, заяц.

- Твой братец Рыжая Спинка может защитить меня от волка и лисы? – спросил заяц. - Пусть он сожжет их своим волшебным огнем.

- Не бойся, он тебя защитит, - важно проговорил Домосед, но Рыжая Спинка тут же выскочил из норы и возразил:
- Домосед, что ты такое говоришь!? Волшебная жемчужина не может никого сжечь. Она только дарит свет.

- Света у нас в лесу и так полным-полно. Если ты меня защищать не будешь, я забираю морковь обратно, - расстроенно заявил заяц.

- Подожди, зайчик. Оставь хоть половину моркови, - стал упрашивать Домосед.

Но мышонок Рыжая Спинка решительно велел зайцу забрать обратно мешок с морковью. Вслед за зайцем прибежала белочка с орешками, затем ежик с грибами. Целый день разные маленькие звери приходили к трем мышатам с подарками и просьбами помочь и защитить с помощью чудесной капли огня. У Рыжей Спинки язычок устал объяснять всем, что волшебная жемчужина дарит свет и красоту, и не может никого обижать, прогонять и тем более бить. Звери не верили ему и сердились.

- Ты, Рыжая Спинка, жадина, хочешь один пользоваться своей волшебной жемчужиной, - сказала белка.

- Нельзя так зазнаваться, соседям нужно помогать, - заметил ежик.

Вечером, когда братья сели ужинать, возле норки раздалось тявканье лисы Хитрюги.
- Эй, Рыжая Спинка, выйди, клянусь лисьим хвостом, я тебя не трону, -
Мышата замерли.

- Покажи мне свою жемчужину. Хочу с ней силою помериться. Правду ли говорят, что она сильнее меня, лисы? - продолжала тявкать лиса.

- Убирайся отсюда, пока цела, - как можно громче пропищал Домосед.

- Ваша жемчужина слабая, как мышка, - засмеялась лиса и убежала.

Поздно вечером, когда братья уснули, Рыжая Спинка накрыл жемчужину листиком и грустно сказал:
- Все хотели получить от тебя пользу, но никто не заметил, какая ты красивая и необыкновенная.

- Не переживай, мышонок. Все заметили мой волшебный свет и почувствовали силу моей красоты, только они пока не поняли, как действует эта сила, - ласково просияла жемчужина.

Рыжая Спинка облегченно вздохнул и заснул возле жемчужины, свернувшись калачиком.

-------

Данные философские сказки доступны на англ. русском и персидском языках на сайте

Добрая Книга и Добрые Дети.

Story for kids in Farsi (Persian) - story 2: آیا می توان نور خورشید را به چند قسمت تقسیم کرد؟

آیا می توان نور خورشید را به چند قسمت تقسیم کرد؟

صبح روز بعد، پشت قرمزی برای دیدن آسمان به سرعت از لانه بیرون آمد، آسمان پوشیده از ابرهای تیره و تار بود.
قطره های باران نم نمک شروع به چکیدن کردند.
تیزپا که خیلی کنجکاو بود صحبت کردن برادرش با پرتو را ببیند و همیشه عادت داشت در کار او دخالت کند، باز دوباره پا روی دُم برادرش گذاشت و گفت:
" آهای پشت قرمزی، برگرد بیا داخل. مگر نمی بینی باران می بارد؟ پرتو جادویی تو قرار نیست امروز بیاید." پشت قرمزی جواب داد: "نه، ممنون؛ به هر حال من منتظرش می مانم. شاید در آن بالا بین ابرها یک جایی یا شکافی وجود داشته باشد که پرتو بتواند از میان آن عبور کند."
تیزپا این بار با صدای بلندتری گفت: "تو هیچ چیز در مورد هوا نمی دانی " و بعد وقتی که دید برادرش از مقابل چشمان او دارد سریع دور می شود صدایش را ملایم تر کرد و در ادامۀ حرفهایش گفت:
" بجنب قرمزی، بارانی مثل این، به این زودی ها بند نمی آید . بهتر است برگردیم داخل لانه و روی تختمان دراز بکشیم."
امّا پشت قرمزی که قصد برگشت به لانه را نداشت از روی تنۀ خیس درخت با احتیاط بالا رفت تا اینکه به شاخۀ مورد علاقۀ خود رسید. مدّت زیادی به دنبال یک جای خشک گشت تا در آنجا استراحت کند و درست زمانیکه زیر یک شاخۀ کوچکِ پُر برگ جایی را برای خودش دست و پا کرده بود ناگهان یک قطرۀ کوچکِ باران مستقیم روی بینی اش فرود آمد .
موش کوچولو با قیافه ای عبوس پرسید:
"تو اینجا چه می کنی؟ پرتو دیگر به اینجا نمی آید و به من سَر نمی زند و اینها همه تقصیر توست."
قطره در جواب گفت:
"پرتو خورشید جای دوری نرفته، بلکه هنوز هم آنجاست، درست در آن بالا در آسمان. امّا امروز صبح مرا به جای خودش اینجا فرستاده ، کار او روشنایی دادن و گرما بخشیدن به زمین است و من هم آب برای نوشیدن می آورم."
در حالی که چشمان پشت قرمزی از تعجّب برق می زد پرسید: " مگر تو او را می شناسی؟!"
قطرۀ کوچک لبخندی زد و با صدای طنین اندازی جواب داد: "البته که می شناسم."
پشت قرمزی با نگاهی کاملاً جدّی رو به قطره کرد و پرسید:
"پس شاید تو بتوانی جوابی برای سؤالات من پیدا کنی، آیا تو می دانی که جنگل ها، کوه ها، و کُلاً همه چیز از کجا به وجود آمده است؟"
و سپس با ملایمت در ادامۀ حرفهایش گفت: "شرط می بندم که خودت همه چیز را از آن بالا دیده ای و یا شاید پرتو تمام این چیزها را به تو گفته باشد."
قطرۀ کوچک چشمک درخشانی زد و جواب داد: "یعنی تو واقعاً نمی دانی؟
همۀ این چیزها با اولین پرتو خورشید و با اولین قطرۀ باران شروع شدند. من قبلاً در یک دریاچۀ زیبا که پر از آب زلال و شفّاف بود زندگی می کردم. آب دریاچه خیلی خنک و تمیز بود.هر وقت که پرتوهای خورشید برای دیدن ما می آمدند، با هم قایم باشک بازی می کردیم. روزی، یکی از پرتوهای خورشید مرا از پشت گرفت، اُه! چقدر هم داغ بود!
بعد از اینکه کلّی با هم بازی کردیم پرتو مرا دعوت کرد تا همراه او به آسمان بروم. با اینکه او تنها یک پرتو کوچک بود امّا آنقدر گرم و مهربان بود که من نتوانستم پیشنهادش را رد کنم و همراه او به بالا رفتم. من در آسمان در کنار قطره های زیاد دیگری درون یک ابر زندگی می کردم، کم کم بزرگ و بزرگتر شدم و حالا آمده ام تا برای زمین آب بیاورم."
پشت قرمزی بینی اش را تکانی داد و گفت:
"امّا تو هنوز هم کوچکی، حتّی یک موش نیاز دارد که بیشتر از یک قطره آب بنوشد. تو چطور می توانی مراقب تمام زمین باشی؟"
قطرۀ باران دوباره خندید و گفت:
"خوب شاید من کوچک باشم ، امّا هزاران قطره مثل من وجود دارد، اگر نگاهی به همۀ ما بیاندازی متوجّه می شوی. هر برگ و هر سبزه ای، حتّی به یک قطره آب نیاز دارد. تو خوب می دانی که پرتو هم مثل من خیلی کوچک است، امّا خورشید هزارها و ملیون ها پرتو را به زمین می فرستد و گرما و نور کافی برای تمام زمین فراهم می کند."

موش گفت: "حق با توست، قطره کوچولو. امّا من هنوز فکر می کنم که تو و پرتو نباید به همۀ موجودات آب و گرما بدهید. من هرگز به حیوانات بدترکیب و ترسناک چیزی نمی دهم. آنها مرا شکار می کنند و می خورند!"
قطره جواب داد: "امّا موش کوچولو، ما چطور می توانیم آب و نور خورشید را تقسیم کنیم؟ یعنی تو فکر می کنی قسمت هایی از
کوه و جنگل خوب هستند و قسمت هایی خوب نیستند؟ بعضی از حیوانات خوبند و بقیه بد اند؟ امّا نور خورشید و آب برای همه
است."
پشت قرمزی وقتی یاد اولین سؤال خود افتاد دوباره پرسید: "امّا نور از کجا به وجود آمده؟"
قطره گفت: "من حدس می زنم کسی که آن راساخته خودش خیلی بالاتر از خورشید قرار دارد و حتّی از خودِ خورشید هم بزرگتر است. امّا من فقط یک قطرۀ کوچکم ، خیلی چیزها وجود دارد که من نمی دانم. امّا این را خوب می دانم که باید برای هر کسی که تشنه است آب بیاورم و از نظر من این مهمترین کار است. اگر تو به دنبال مهمترین کار می گردی، برو کسی را پیدا کن که به تو نیاز دارد، مثل یک پرتو بر او بتاب و یا مثل من او را با طراوت کن. این بهترین کاری است که می توانی انجام بدهی حتّی اگر به کوچکی یک قطرۀ باران باشی."
پشت قرمزی با قدردانی پاسخ داد: "ممنونم، قطرۀ کوچک. با اینکه تو خیلی کوچکی امّا مطمئناً خیلی عاقلی."
قطره با آخرین لبخند در جواب گفت: "من خیلی خوشحال می شوم که هر دل تشنه ای را سیراب کنم و به او انرژیِ تازه بدهم، دوستِ موشی ِ من. و به همین دلیل اینجا هستم؛ حالا مرا از روی بینی ات بلیس تا درون تو را هم با طراوت کنم."
پشت قرمزی زبانش را دراز کرد و قطره را از روی بینی اش لیسید و بعد به سرعت، داخل لانه برگشت تا خودش را گرم کند.
او می خواست دربارۀ چیزهایی که قطره به او گفته بود فکر کند ، امّا وقتی روی تختِ گرم و نرمش دراز کشید خیلی زود خوابش برد وخوابِ جالبی دید.


For more stories for children, parents, educators in many languages including English, Farsi, French, Russian, Finnish etc. you are welcome to visit online Project Kind Book

Stories for children in Persian (Farsi) - story 1

دوستی با یک پرتو خورشید

صبح یکی از روزهای قشنگ بهاری، موش کوچولوی پشت قرمزی از لانه اش در زیر درختِ کاج ِ پیر بیرون آمد و بعد
چهاردست و پا شروع به بالا رفتن از روی تنۀ سفتِ آن درخت کرد.
موش کوچولو بعد از اینکه به بالای درخت رسید روی یک شاخۀ پهن و محکم، جای راحت و گرم و نرمی برای خودش پیدا کرد؛ در همانجا دراز کشید و منتظر شد تا خورشید از پشت کوه ها ظاهر شود.
پشت قرمزی با خودش فکر کرد:
" اگر مثل یک بچۀ خوب ، آرام و بی صدا اینجا بنشینم شاید بتوانم اولین پرتو ِخورشیدی را که به سمت من می تابد با دستانم بگیرم و از او بپرسم که مهمترین کار در زندگی چیست؛ چون پرتوهای خورشید خیلی بالاتر از ما در آسمان هستند از آن بالا هر چیزی را که بخواهند می توانند ببینند و از همه چیز هم باخبر هستند."
پشت قرمزی خیلی دوست داشت که از تمام چیزهای مهم سردربیاورد. مثلاً اینکه جنگل ها، ستاره ها، خورشید و همین طور تمام این دنیای بزرگ و شگفت انگیز از کجا به وجود آمده اند؟
امّا هیچ یک از حیوانات ِکوچک و بزرگِ جنگل اهمّیتی به این موضوع نمی دادند.
یک روز موش کوچولو از دوستش خرگوش ِزبل پرسید:
" راستی تو می دانی که این جنگل و همۀ چیزهای دیگر از کجا و چطور به وجود آمده است؟"
خرگوش با خندۀ مسخره آ میزی به او جواب داد:
"چه سؤال احمقانه ای! دانستن این چیزها چه فایده ای برای من دارد؟ تنها چیزی که باید بدانم این است که کدام علف مزۀ خوبی دارد و کدام علف سمّی است و اینکه چطور خودم را از دست حیواناتِ خطرناک نجات دهم."
سنجاب خانم درحالیکه داشت با دندانهایش گردویی را می شکست سریع رفت و از انبار غذایی که برای زمستانش ذخیره کرده بود یک دانه فندق آورد و گفت:" بفرما آقا موشه، یک گاز از این بگیر، مزۀ خوب ِاین دانه باعث می شود که تمام این سؤالاتِ مسخره را فراموش کنی."
حتّی برادران خودِ موش کوچولو- یعنی تیزپا و کوشا- هم نمی دانستند چه جوابی برای این گونه سؤالات پیدا کنند.
تیزپا با دیدن پشت قرمزی سرش را تکان داد و گفت: " تو که باز اینجایی ! تا کی می خواهی اینجا بنشینی و فکر کنی؟ لابُد تا وقتی که تمام موهای پشتت زیرنور خورشید قرمز ِقرمز بشود!"
پشت قرمزی که از حرف تیزپا کمی دلخور شده بود، بلند شد و کاملاً صاف ایستاد و گفت:
" خورشید با پرتوهای نورانی و درخشانش موهای پشت مرا طلایی می کند، آنقدر اینجا می مانم تا بالاخره صدای پرتو ِخورشید را بشنوم."
تیزپا شروع به نصیحت کردن پشت قرمزی کرد و با خوشرویی به او گفت:
" ببین داداش کوچولو، من نمی خواستم تو را ناراحت کنم، امّا تو باید عاقلانه فکر کنی و به جای اینکه همیشه منتظر بنشینی تا پرتو بیاید و به تو چیزی بگوید بهتر است فکرت را مشغول اسرار طبیعت کنی."


تیزپا خودش خیلی چیزها در مورد اسرار ِسحرآمیز می دانست؛ مثلاً او می توانست بگوید شهد کدام گُل شیرین تر است و کدام ریشه ها برای خوردن بهتر هستند و اینکه کدام برگ ها برای خوب شدن ِزخم یا خراش های بدن مفیدند.
او تا به حال چندین بار به کوه ها و دریاچه ها سفر کرده بود و به همین دلیل به او تیزپا می گفتند.
پشت قرمزی می دانست که سؤال کردن از برادر دیگرش - کوشا- هم فایده ای ندارد.
کوشا برای اینکه لانه شان را بزرگتر کند از صبح تا شب کار می کرد، او مواظب ِباغ بود و وسایل داخل لانه را هم از پوست درختان درست می کرد.
هر وقت پشت قرمزی در مورد چیزی از او سؤال می کرد، کوشا همیشه در جواب می گفت:
"به جای اینکه به این چیزهای احمقانه فکر کنی چرا به من کمک نمی کنی تا پوشال های داخل اتاق خواب را عوض کنم؟ تو
و برادرت تمام روز را در حال گردش و تفریح هستید و همیشه در مورد هر کاری تنبلی می کنید، من ِبیچاره مجبورم تمام کارها را خودم به تنهایی انجام بدهم."
کوشا موشِ خوش قلب و سخت کوشی بود و خانه شان را به بهترین شکل تزیین می کرد.

یک روز پشت قرمزی منتظر نشسته بود تا طلوع خورشید را تماشا کند امّا فکرش آنقدر مشغول بود که متوجۀ اولین پرتو خورشید نشد. پرتو به آرامی گوش های پشت قرمزی را لمس کرد و بعد به روی بینی سیاه و برّاقش پرید و سپس به روی موهای قرمز رنگ پشتش پرید.
زمان زیادی گذشت، موش کوچولو در تمام این مدّت طوری نشسته بود که انگار سر جایش خشک شده! و درست زمانی به خودش آمد که تیزپا چندین بار او را صدا زد:
" آهای پشت قرمزی، کجایی؟ بیا پایین، مگر صدای مرا نمی شنوی؟ زود باش بیا، باید جشن بگیریم، دیروز یک عالمه توت فرنگی پیدا کردم."
پشت قرمزی سریع از درخت پایین آمد، امّا آنقدر مات و مبهوت به نظر می رسید که برادرش با دیدن او از خنده روده بُِِر شد و گفت: " اینقدر جدّی نباش! فقط مواظب باش یکی تو را برای ناهارش یک لقمۀ چرب نکند!"
پشت قرمزی آهی کشید و صورتش را با دستانش پاک کرد طوری که انگار تازه از خواب بیدار شده بود، و بعد گفت:
"راستش، امروز اتفاق خیلی جالبی برایم افتاد، یک پرتو خورشید به دیدن من آمده بود!"
تیزپا دوباره با خندۀ مسخره آمیزی گفت:" اُه! چه اتّفاق فوق العاده ای!
یعنی تا حالا هیچ وقت متوجه نشده بودی که پرتوهای خورشید هر روز پیش تو و تمام حیوانات و پرنده ها و گل ها و... می آیند؟
دست از این حرف ها بردار، بجنب ، بهتر است برویم."
پشت قرمزی جواب داد:"امّا تو نمی فهمی، پرتو خورشید مستقیم به سمت من آمد و وارد قلبم شد؛ انگار که چیزی در درون من شروع به درخشیدن کرد، و در تمام وجودم احساس گرما کردم، مثل اینکه کسی به آرامی مرا درون یک پتوی نرم پیچیده باشد.
و حس کردم به سبکی یک ابر شدم. به سبکی یک ابر نورانی که در آسمان حرکت می کند...
از او پرسیدم: " تو کی هستی؟"
پرتو جواب داد:"فکر می کنی من چه کسی باشم؟"
گفتم:" تو یک پرتو گرم ومهربان خورشیدی که درون مرا گرم و قلبم را روشن می کنی."

پرتو با درخشش بیشتری تابید و جواب داد:
" درست می گویی موش کوچولو، من همیشه همانی هستم که تو می بینی."
از او پرسیدم:"چرا قبلاً به دیدن من نمی آمدی؟ من مدّت زیادی بود که منتظرت بودم!"
پرتو در جواب گفت: "من می آمدم دوست کوچکم. من هر روز صبح پیش تو می آمدم و تو هم می دانستی، وگرنه هر روز با عجله برای دیدن من نمی آمدی، امّا فقط صدای مرا نمی شنیدی."
گفتم:" تو واقعاً فوق العاده ای! با اینکه از بیرون بر من می تابی امّا انگار که درون من هستی. تو گوش یا صورتی شبیه به من نداری امّا صدای مرا می شنوی و با من حرف می زنی. و با اینکه بزرگتر از تمام دنیایی امّا درون قلب من جا شدی!"
پرتو دوباره درخشید و گفت:" این حرفها را خوب به خاطر بسپار، من هرگز تو را تنها نمی گذارم و چیزهای شگفت انگیز زیادی وجود دارد که می توانم به تو نشان دهم..."
و همین طور که موش های برادر با شادی و نشاط صحبت می کردند به سمت باغ توت فرنگی رفتند.

For more stories for children in English, Russian, Farsi, French, Finnish etc,. - visit multil. website Kind Book - Project Kind Child